Κατόπιν εορτής...

     Η διαδικτυακή γειτονιά μας αυτές τις μέρες ήταν γεμάτη με εικόνες από κόκκινα αυγά, τσουρέκια, ανθισμένες πασχαλιές, λουκούλεια γεύματα, και πολλές πολλές ευχές! Με κείνα και με τα άλλα  πότε πέρασαν οι μέρες ούτε που κατάλαβα...από Τρίτη τα κεφάλια μπήκαν μέσα και επιστρέψαμε όλοι στις δουλειές και την ρουτίνα μας....μέχρι να έρθει η Πρωτομαγιά...

      Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές που αφήσατε στο σπιτάκι μου και να ευχηθώ με τη σειρά μου "Χριστός Ανέστη"! Μαζί Του ελπίζω να "αναστηθούν" και όλοι όσοι περνάνε δύσκολα...άνθρωποι που έχουν χάσει τη δουλειά τους ή ακόμα χειρότερα τους δικούς τους αλλά ποτέ να μην χάσουν την ελπίδα για μια καινούργια αρχή, για μια ανάσταση σε όλους τους τομείς...

      Το Πάσχα του 2012 είναι πλέον ιστορία και θα το αποχαιρετήσω με τις λαμπάδες που έκανα για τα βαφτιστήρια μου...Κάθε χρόνο σπάω το κεφάλι μου πως να τις διακοσμήσω. Φέτος η κατασκευή τους έγινε πολύ πιο εύκολη χάρη στις ιδέες μιας ταλαντούχας φίλης από την γειτονιά μας. Angie ευχαριστώ για την έμπνευση...ελπίζω να τις αντέγραψα σαν καλή Κινεζούλα!!!!

Για τον Δημήτρη

Για τον Βασίλη

Για την Κική

Καλό ξημέρωμα! 

Μια μεγάλη φασαριόζικη οικογένεια...

     Η συκωταριά με όλα τα παρελκόμενα της ήρθε αποστειρωμένη στο ταπεράκι από τη μαμά του Ανέστη. Καθάρισα κρεμμυδάκια, μαρούλι, άνιθο δυόσμο, τα ψιλοέκοψα σε αναλογίες που δεν ήξερα αν είναι σωστές και μέσα μου βλαστήμησα όλα τα προηγούμενα έτη που δεν έδειξα κανένα απολύτως ενδιαφέρον για την προετοιμασία της μαγειρίτσας...μετά από αμέτρητα τηλέφωνα σε μαμά και πεθερά (που παρεμπιπτόντως η καθεμία την μαγειρεύει διαφορετικά)- ίντερνετ δεν τόλμησα να ανοίξω γιατί θα μπερδευόμουν χειρότερα-τα έβαλα να βράσουν. Σε λίγα λεπτά περίεργη άνοιξα το καπάκι της κατσαρόλας και  τα αρώματα από τα μυρωδικά ξεχύθηκαν...είναι απίθανο που μπορεί να σε ταξιδέψει μια μυρωδιά...και εμένα με πήγε περίπου 400 χιλιόμετρα μακριά...στο Ομόλιο, το χωριό της μαμάς μου....εκεί που είναι μαζεμένη όλη η οικογένεια μου, οι γονείς και τα αδέλφια μου με τις δικές τους οικογένειες...εκεί που κάθε χρόνο κάνουμε Πάσχα από παιδιά...σήμερα η μαμά μου θα είναι όλη μέρα στην κουζίνα για να ετοιμάσει μαγειρίτσα και ο μπαμπάς θα έχει καταπιαστεί να κάνει τη σούβλα και τον έξω χώρο...τα αδέλφια μου θα κουνάνε τις κόρες τους στην κούνια που πριν από τριαντα χρόνια ο μπαμπάς είχε κάνει για εμένα...

      Είναι η οικογένεια μου...είμαστε πολλοί και φωνακλάδες...εκεί που μαλώνουμε για τις αγεφύρωτες διαφορές μας εκεί αγκαλιαζόμαστε...μια τυπική Ελληνική οικογένεια....με όλα τα καλά και τα κακά της...γιατί ποτέ δεν βρίσκεις μόνο το ένα από τα δυο...τα αντίθετα είναι εντελώς αδιαίρετα και αλληλοεξαρτώμενα και δεν μπορεί  το ένα να υπάρξει χωρίς το άλλο. 

     Αυτή η οικογένεια αυτές τις μέρες μου λείπει φοβερά...Χριστούγεννα και Πάσχα είναι γιορτές που θέλω να τους έχω όλους τριγύρω μου...να συζητούν δυνατά μέχρι να με πονοκεφαλιάσουν, να ετοιμάζουν ένα σωρό φαγητά και να τρώνε για μέρες αυτά που έχουν φτιάξει για μια μόνο μέρα, να προσπαθούν να λύσουν τα άλυτα και να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, να με μαλώνουν για τα κιλά μου (όλοι τους)...και να ρίχνουμε και ένα χορό...

    Μου λείπει και το Πάσχα στο χωριό...η συνάντηση με αγαπημένους συγγενείς, η περιφορά του Επιταφίου στο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου πριν βραδιάσει, το βράδυ της Ανάστασης το χωριό να σείεται από τα βαρελότα, το τσούγκρισμα των αυγών στο προαύλιο της εκκλησίας, η περισσή φροντίδα να φτάσει το Άγιος Φως στο σπίτι για να σταυρωθεί η εξώπορτα...η μέρα του Πάσχα όλοι γύρω από ένα τραπέζι να κοιτάμε σκασμένοι από το φαγητό ο ένας τον άλλο και να υποσχόμαστε ότι δεν θα το ξανακάνουμε...λόγω της δουλειάς του Ανέστη ήταν αδύνατον να πάμε...και αυτό με έκανε να τους αποζητώ όλους ακόμα πιο πολύ ...να νοσταλγώ ακόμα και τα πιο μικρά καθημερινά πράγματα... 

     Η μαγειρίτσα έγινε, περιμένει να την αυγοκόψω....σήμερα θα κάνουμε Ανάσταση στην εκκλησία του Ροδίτη...ενός χωριού που νιώθουμε δικό μας από τότε που χτίσαμε το σπίτι μας και στο οποίο μεγαλώνει η οικογένεια μας...αύριο περιμένουμε τους κουμπάρους μας και τα βαφτιστήρια μας, που τους νιώθουμε σαν δεύτερη οικογένεια....θα φάμε για πρωινό ότι περίσσεψε από την μαγειρίτσα και θα βουτήξουμε το τσουρέκι μας στον καφέ...ελπίζω να κάνει ωραίο καιρό για να ξεχυθούμε στην αυλή, να μαζέψουμε ήλιο και όμορφες αναμνήσεις...ήρθε η ώρα που εγώ και ο Ανέστης θα πρέπει να χτίσουμε τις δικές μας αναμνήσεις...τις δικές μας συνήθειες και αγαπημένες ρουτίνες...αυτές της οικογένειας Λαζαρίδη....για να μας θυμάται το ίδιο γλυκά όταν μεγαλώσει ο Νικόλας!

Όπου και να είστε να περάσετε όμορφα...όπως ακριβώς επιθυμείτε

Καλή Ανάσταση

Μυστικά για το βάψιμο των αυγών

     Το βάψιμο των αυγών είναι ένα όμορφο έθιμο, στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν μεγάλοι και μικροί...βρήκα μερικές συμβουλές και θέλησα να τις μοιραστώ μαζί σας

* Το βράδυ της Μ.Τετάρτης  βγάλτε τα αυγά από το ψυγείο και  βουτήξτε τα σε μπωλ με νερό ξύδι και αλάτι

* Διαλέξτε  αυγά με άσπρο τσόφλι για καλύτερη απόδοση των χρωμάτων

*Για να αποφύγετε το σπάσιμο και κατά τη διαδικασία βαφής, καλό είναι μόλις πάρουν την πρώτη βράση, να χαμηλώστε αμέσως τη φωτιά. Εγώ επίσης  στρώνω  και ένα βετέξ στον πάτο της κατσαρόλας

* Χρησιμοποιήστε ξύδι και μάλιστα σε γενναίες ποσότητες. Είναι αυτό που θα δώσει ζωή και θα τονώσει το χρώμα των αυγών σας.

---------------------

       Εμείς φέτος είπαμε να κάνουμε μερικές δοκιμές με τις υπέροχες ιδέες που βρήκαμε στα μπλογκάκια σας....αφού βράσαμε τα αυγά κάναμε αφηρημένα σχέδια με κηρομπογιές. Μετά τα βουτήξαμε σε ένα μπωλ που είχαμε ανακατέψει χλιαρό νερό, με σταγόνες μπλε χρώματος ζαχαροπλαστικής και ξύδι....και ιδού...τα σουρεάλ αυγά μας...τα πρώτα με την υπογραφή  του μεγάλου καλλιτέχνη Νικόλα!!!ε, εντάξει στις μουτζούρες βοήθησε και λίγο η μαμά!!! Το αποτέλεσμα μας άρεσε πολύ, χώρια που όσα θα σωθούν από το τσούγκρισμα και από τα χεράκια του καλλιτέχνη θα έχουν και μοναδική αξία σε πολλά χρόνια από τώρα....

επίσης δοκίμασα να βάψω αυγά με φλος κλωστές....

Για να κάνετε πουά αυγά χρησιμοποιήστε τα στρόγγυλα λευκά αυτοκόλλητα με τρύπα στη μέση που βάζαμε παιδιά όταν σκίζονταν οι σελίδες του ντοσιέ...

Αύριο Μεγάλη Πέμπτη  θα βάψουμε κόκκινα αυγά, όπως προστάζει το έθιμο!!!

Φιλιά πολλά

Λινάτσα...αγάπη μου!!!

     " Η λινάτσα είναι το γνωστό χοντρό ύφασμα από λινάρι ή καναβάτσο που χρησιμοποιείται για την κατασκευή τσουβαλιών. Είναι αντιδάνειο από το Ιταλικό linazza, το οποίο με την σειρά του ετυμολογείται εκ του λινάριον.
     Στην αργκώ το λινάτσα και οι παραλλαγές του (μωρή λινάτσα, παλιολινάτσα, κ.λπ.) αποτελεί βρισιά, η οποία απονέμει στους αποδέκτες της τις ίδιες ιδιότητες που φέρει και το ομώνυμο ύφασμα: 1. Φθήνια, έλλειψη τιμής και αρχών.2. Χείριστη ποιότητα χαρακτήρα ή/και ταπεινή καταγωγή. Στην τελευταία περίπτωση, χρησιμοποιείται με σνομπιστική και απαξιωτική διάθεση. 3. Ελεεινή εμφάνιση (βλ. επίσης πατσαβούρα). 4. Εμφανή ταλαιπωρία από πάσης φύσεως χρήσεις και καταχρήσεις. Έτσι χρησιμοποιείται συχνά στην Κρήτη (βλ. παράδειγμα). Σύμφωνα δε με την λαϊκή σοφία, τέτοιας μορφής λινάτσες έχουν τραβήξει του λιναριού τα πάθη. Το μωρή λινάτσα αποτελεί μπινελίκι- πασπαρτού και μπορεί να απονεμηθεί εξ' ίσου επιτυχώς σε άτομο οιουδήποτε σεξουαλικού προσανατολισμού (πηγή http://www.slang.gr/lemma/show/linatsa_6870)"

...Και όμως αυτό το τόσο ευτελές ύφασμα μου αρέσει πολύ. Το χάζευα εδώ και καιρό σε κατασκευές από ξένα μπλογκς και σε μια απογευματινή βόλτα στα μαγαζιά της πόλης, το μάτι μου έπεσε σε ένα ρολό, αφημένο πίσω από την γυάλινη εξώπορτα του μαγαζιού με μια πινακίδα χάρτινη...3,50 Ευρώ το μέτρο...αν το καλοσκεφτείς είναι σχετικά ακριβό για ένα κομμάτι λινάτσα ένα επί ένα...για βδομάδες το είχα στο μυαλό μου αλλά δεν πλησίαζα...μου τη δίνει να ακριβοπληρώνω πράγματα που αλλού τα πουλάνε με το κιλό...έκανα όμως την καρδιά μου πέτρα, και πήγα...ήθελα νά κάνω ένα τσουβαλάκι για να βάλω μέσα τους βολβούς που θα έστελνα στην Kiyoko....και με το υπόλοιπο που περίσσεψε έκοψα λωρίδες και το έκανα στεφανάκι....

Επίσης την χρησιμοποίησα σαν background για τις φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές μας διακοπές!

Αγαπώ λινάτσα και ανυπομονώ να αυτοσχεδιάσω πολλές φορές μαζί της!

Καλά να περάσετε τις μέρες που έρχονται!!!

Φιλιά πολλά

ΥΓ. Μόλις πήρατε μια γεύση από την καινούργια μας βιβλιοθήκη...

Βγάλτε τις δαντέλες της γιαγιάς από το μπαούλο!

      Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που θυμάμαι τη μαμά μου να κεντάει σαν τρελή, να ψάχνει μετά μανίας καινούργια σχέδια για πλεκτά, να πληρώνει όσο όσο  σε κεντήστρες για να κεντήσουν μονογράμματα στα σεντόνια της προίκας μας...και όλα αυτά...για το τίποτα...τα καινούργια έπιπλα είναι πολύ μεγαλύτερα σε όγκο από τα παλιά με αποτέλεσμα τα τραπεζομάντηλα να χάνονται μπροστά τους, οι πλάσμα τηλεοράσεις δεν έχουν πια χώρο για να απλώσεις ένα σεμεδάκι και πάνω τους να βάλεις ένα πορσελάνινο διακοσμητικό βρε αδελφέ (!)....ακόμα και τα κρεβάτια πλέον είναι πολύ μεγαλύτερα σε μέγεθος και τα σεντόνια τους κάθονται σαν να βάζεις σε μεγάλο παιδί το βαπτιστικό του κουστούμι...και μετά από όλα αυτά θεωρώ υπερβολή να προσθέσω το πόσο-καθόλου- πρακτική είναι όλη αυτή η προίκα που μόνο για να πλυθεί και σιδερωθεί θέλει μια μέρα και ένα ολόκληρο μέριτο (το θυμάστε;;; Αυτό με την λαβή!)...

    Οι παλιές νοικοκυρές επένδυσαν χρόνο χρήμα και πολύ περισσότερο μεράκι για να κάνουν την προίκα μας. Δεν είναι  κρίμα να τα κρατάμε  στις βαλίτσες;;;

    Σήμερα σας έχω συγκεντρώσει μερικές ιδέες πως μπορούμε να τα ανακυκλώσουμε και να δημιουργήσουμε όμορφες γωνιές διακόσμησης μέσα στο σπίτι μας...και εσείς οι παλιότερες μην μου κάνετε μούτρα...οι επόχες αλλάζουν...πειράζει αν τελικά το σεμεδάκι δεν το στρώσουμε στο τραπεζάκι του σαλονιού αλλά το κρεμάσουμε στον τοίχο;;;; Εκεί  θα φαίνεται ακόμα περισσότερο και θα κάνει πιο πολύ αίσθηση...

Μπωλ από δαντέλα...

πηγή

runner φτιαγμένο από διαφορετικές δαντέλες

πηγή

βαζάκια διακοσμησμένα...Λαμπρινή διαβάζεις;;;;

πηγή

κηροπήγια από μαύρη δαντέλα με πιο ατμοσφαιρική διάθεση

πηγή

φωτιστικό

πηγή

λάμπα που γίνεται όπως το φωτιστικό με σπάγγο

πηγή

 αγκράφες για να στολίστε τα παπούτσια σας

πηγή

ή μπορείτε να τις μετατρέψετε σε πετσετοθήκη

πηγή

δεν θα ήταν υπέροχο να φορέσετε κάτι που έφτιαξε η μαμά σας πριν από χρόνια στο γάμο σας;;;;

πηγή

και τέλος μπορείτε να κάνετε κάτι για να οργανώσετε τα κοσμήματα σαςοργάνωση κοσμημάτων

πηγή

Τι λέτε;;; Σας έψησα να κάνετε κάτι από όλα τα παραπάνω;;;;

Τα φιλιά μου

Αμάρτησα...για την βαφτιστήρα μου...

       Πριν ξεκινήσω τη συγκεκριμένη ανάρτηση (που την έγραψα την προηγούμενη Πέμπτη), θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για όλο αυτό το θετικό feedback, που μου στείλατε με τα σχόλια σας!!!! Προς στιγμή ξέχασα άγχη και κρυφές αγωνίες και σκέφτηκα ΜΟΝΟ αισιόδοξα!!!! Είναι μάταιο να πω ότι δεν είμαι αγχωμένη...εξάλλου το ρίσκο πάντα περιέχει μια (ίσως και πολλές) δόση άγχους...αλλά το άγχος γεννά αδρεναλίνη, η αδρεναλίνη ενέργεια και τέλος πάντων ελπίζω όλο αυτό να αποβεί σε κάτι πολύ δημιουργικό....

Αμάρτησα...για την βαφτιστήρα μου...

      Δεν θα σας πω ψέματα, ούτε θα προσπαθήσω να κρυφτώ...από τη στιγμή που έκαναν την εμφάνιση τους τα βραχιολάκια από καουτσούκ προσπάθησα πολύ να κρατήσω αποστάσεις...όχι ότι δεν μου αρέσουν...απλά δεν μπορώ να καταλάβω όλο αυτόν τον πανικό και ντόρο που γίνεται....έλα όμως που έχω μια βαφτιστικιά 15 ετών!!! Και νομίζω...όχι όχι, είμαι σίγουρη ότι θα της αρέσουν....ε, αμάρτησα βρε κορίτσια το παραδέχομαι...και για να σας εξομολογηθώ και κάτι ακόμα...την ώρα που τα έφτιαχνα μου άρεσαν πολύ....γίνονται εύκολα γρήγορα με ότι χάντρες μπορείτε να φανταστείτε...και όλα αυτά τα χρώματα σου ανεβάζουν τη διάθεση...

Για δείτε τα....(όχι ότι σας δείχνω κάτι πρωτόγνωρο....)

     Και αυτή είναι η πρώτη λαμπάδα, που έκανα για φέτος (μου μένει να φτιάξω άλλες τρεις!!!!). Θα συνοδεύσει τα βραχιόλια της Ασπασίας στο ταξίδι τους για τον Λαγκαδά...μήπως θυμάστε αυτό το λουλούδι ;;;;; ε, του πρόσθεσα δαντέλα και στο κέντρο του έραψα ροζ χάντρες....

Ασπασία, καλό Πάσχα!!!!

Φιλιά!

Σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα....

Παρασκευή,  29 Μαρτίου 2012, περασμένα μεσάνυχτα

    "'Εχω τόση υπερένταση συσσωρευμένη που δεν μπορώ να κοιμηθώ παρόλη την κούραση μου...ξάπλωσα, στριφογύρισα δεξιά αριστερά, ίσιαξα το πάπλωμα γιατί νόμιζα ότι με ενοχλούσε, τίναξα το μαξιλάρι μου...μάταια...αποφάσισα να σηκωθώ και να έρθω στον υπολογιστή....

     Το σπίτι είναι ήσυχο, όλοι κοιμούνται και ευκαιρίας δοθείσης ανέσυρα μνήμες από όταν ήμουν κοριτσάκι 5 ετών...τότε που μετακομίσαμε οικογενειακώς στην Κομοτηνή...χειμώνα καλοκαίρι, 7 μέρες την εβδομάδα θυμάμαι τον πατέρα μου κάθε απόγευμα να πηγαίνει στο καφενείο...όση δουλειά και αν είχε στο σιδεράδικο το απόγευμα του ήταν ιερό...και πάντα αφιερωμένο στο καφενείο...οι μόνες φορές που οι φίλοι του εκεί του έβαλαν απουσία ήταν όταν ήταν άρρωστος...και όταν δεν είχε διάθεση για να πάει στο καφενείο ξέραμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την υγεία του... Για τριάντα χρόνια είναι θαμώνας σε ένα συγκεκριμένο καφενείο......στην πλατεία Κομοτηνής, εκεί που παλιά συγκεντρώνονταν κυρίως Πόντιοι...και ενώ η ονομασία του ήταν "Θρακικον" όλοι το ξέρανε σαν "Ποντιακό"...ακόμα και όταν μετά από χρόνια ο Σύλλογος Ποντίων μεταστεγάστηκε στην Βενιζέλου αν ρωτήσεις κάποιον που είναι το παλιό Ποντιακό θα σου δείξει εκείνη την πλευρά της πλατείας....την δυτική...

     Τα καλοκαίρια η μαμά μου με έντυνε με τα καλά μου-φουστανάκι πέδιλα και μια ζακέτα στο χέρι (για να μην κρυώσει το παιδί!!!)...το μαλλί χτενισμένο να μην ξεφεύγει τρίχα  και με το που σουρούπωνε ο πατέρας μου με έπαιρνε μαζί του...για να κάνουμε βόλτα στην πλατεία...είχαμε τη δική μας ρουτίνα...τη δική μας διαδρομή...πρώτα στην Μπονάτσα για σάντουιτς με λουκάνικο (που το τρώγαμε από μισό) ή στο Ντοναλντ για μπιφτέκι μετά στον Ανδρεάδη για καραμελωμένα στραγάλια ή λουκουμάκια και η βόλτα πάντα κατέληγε για πορτοκαλάδα με ανθρακικό στο καφενείο του...
    Τα χρόνια πέρασαν εγώ μεγάλωσα και οι βόλτες στην πλατεία με τον πατέρα μου σταμάτησαν... πάντα όταν περνούσα έξω από το καφενείο έριχνα μια κλεφτή ματιά για να τον βρω ανάμεσα στους θαμώνες, που άλλοτε έπαιζαν τάβλι και άλλοτε μπουρλότ, άλλοτε παρακολουθούσαν αγώνα, άλλοτε μιλούσαν φωναχτά για τις πολιτικές εξελίξεις...πάντα υπήρχε κάποιος που με έβλεπε και σκουντούσε τον πατέρα μου δείχνοντας με...εκείνος σηκωνόταν από την καρέκλα του, ερχόταν έξω και αφού τον φιλούσα πεταχτά (τρελή αδυναμία λέμε!!!) πήγαινε πίσω στην παρέα του....

    Τώρα κάθε φορά που περνάω είμαι μαζί με τον Νικόλα...τον αφήνω στην πόρτα και τρέχει ανάμεσα στα τραπέζια να βρει τον παππού του...εκείνος τον σηκώνει αγκαλιά και τον πηγαίνει βόλτα στα αυτοκινητάκια...και είμαι σίγουρη ότι αν μεγαλώσει λίγο ακόμα τα καλοκαιρινά απογεύματα θα τον παίρνει από το χέρι για να κάνουν τα ίδια πράγματα που κάναμε μαζί...και μπορεί η Μπονάτσα να έχει εδώ και πολλά χρόνια γκρεμιστεί και στη θέση της να δεσπόζουν τα goodies τους  εκείνοι θα βρουν την δική τους διαδρομή....τη δική τους βόλτα...

     Πριν από κανένα μήνα ο ιδιοκτήτης του καφενείου ξεκίνησε τις διαδικασίες για την συνταξιοδότηση του και πρότεινε στον Ανέστη να συνεχίσει εκείνος....το σκεφτήκαμε από εδώ το νουνίσαμε από εκεί...και αποφασίσαμε να ρισκάρουμε....από 1η Απριλίου το καφενείο θα λειτουργεί με νέα διεύθυνση....και ελπίζω, εύχομαι, αισιοδοξώ να είναι από εκείνα τα ρίσκα που μετά από χρόνια θα τα σκεφτόμαστε και θα λέμε "τι καλά που εκείνη τη χρονική στιγμή πήραμε βαθιά ανάσα και πέσαμε να κολυμπήσουμε  στα βαθιά"...

 Καλό σας μήνα!!!!